Osteopatia

Osteopatia

Osteopatia powstała w drugiej : połowie XIX wieku. Jej twórcą był Andrew Taylor Still, który połączył w  swojej osobie trzy specjalizacje: lekarza, kręgarza i uzdrowiciela. Aby ulepszyć ówczesny system opieki medycznej Still założył American School of Osteopathy, gdzie nauczał swojego podejścia. Model leczenia osteopatycznego rozwija się od XIX wieku równolegle do modelu alopatycznego, który obecnie dominuje. W celu rozróżnienia lekarzy, którzy stosują podejście osteopatyczne, Still nadawał tytuł DO (Doktor Osteopatii) zamiast MD (Doktor Medycyny).  W Polsce osteopatia jest to rodzaj specjalizacji dla lekarzy i fizjoterapeutów, której studia obejmują od 4 do5 lat (1664 godzin szkoleniowych).

Wyróżniamy cztery podstawowe zasady osteopatii:

  1. Ciało ludzkie traktowane jest jako całość
  2. Organizm ma zdolność do samoregulacji
  3. Przepływ płynów w ciele jest najważniejszy
  4. Struktura i funkcja w ciele wzajemnie się przenikają

Stosując powyższe założenia, osteopata koncentruje się nie na objawach choroby, ale na poszukiwaniu zdrowia w pacjencie. Dlatego osteopatia jest systemem holistycznego podejścia do pacjenta, w którym poprzez pracę manualną na tkankach uruchamiane są procesy fizjologiczne (innerwacja, ukrwienie, drenaż) w celu przywrócenia homeostazy organizmu.

Terapeuta wykonuje diagnostykę różnicową na podstawie:

  • wywiadu chorobowego
  • badania osteopatycznego
  • badania ortopedycznego
  • badania neurologicznego
  • badań obrazowych
  • innych badań medycznych

Po dokonaniu badania  terapeuta ustala wstępną hipotezę roboczą na podstawie wcześniej ustalonej diagnostyki różnicowej. Hipoteza jest sprawdzana poprzez terapię osteopatyczną, która może zawierać następujące techniki:

  • Mobilizacji i manipulacji stawów
  • MET – technika energetyzacji mięśni
  • Terapii trzewnej
  • Terapii na tkankach miękkich
  • BLT – techniki równoważenia napięć więzadłowych
  • Techniki Strain Contrastrain – techniki ułożeniowe
  • Terapii czaszkowo-krzyżowa
  • Techniki na struktury naczyniowe i nerwowe
  • Techniki odwijania powięziowego
  • Techniki łańcuchów mięśniowo-powięziowych
  • Techniki punktów spustowych (akupunkturowych)
  • Innych

Terapeuta dobiera technikę w zależności od m.in. wieku, budowy pacjenta czy jego stanu psychicznego i poziomu energetycznego. Po wykonaniu techniki testuje się daną strukturę i porównuje, czy nastąpiła zmiana w tkance. Jeśli tak, to hipoteza potwierdziła się, jeśli nie to zmienia się technikę lub wybiera inną hipotezę roboczą opracowaną na podstawie diagnostyki różnicowej.

W przypadku gdy terapeuta zaobserwuje coś niepokojącego w wywiadzie i badaniu może odesłać na dodatkowe badania lub do innego specjalisty.

Terapia zazwyczaj trwa 20 do 45 minut. Czas zależy od stanu i wieku pacjenta. Im młodszy i słabszy pacjent tym terapia może  być krótsza.

Liczba zabiegów potrzebna w terapii zależy od stanu i wieku pacjenta. Im pacjent młodszy i z mniejszą historią urazów tkankowych, tym proces zdrowienia będzie krótszy.

Efekty uboczne:

Po terapii mogą wystąpić reakcje organizmu, takie jak ból miejscowy, obolałość, która jest zbliżona do „zakwasów” pojawiających się po treningu. Są to naturalne zjawiska związane z procesem powrotu organizmu do pierwotnej równowagi, czyli zdrowia. Najczęściej tego typu reakcja utrzymuje się do trzech dni po zabiegu. W przypadku nakłuwania po zabiegu może wystąpić siniak (krwiak), zaczerwienienie, stan zapalny, zmiany czucia w miejscu wkłucia. Wszystkie te zmiany są odwracalne i po paru dniach znikają.

Inne  reakcje organizmu: senność, ból głowy,  zwiększona diureza, rozwolnienie, katar, reakcja alergiczna, wysypka, zwiększona lub zmniejszona witalność, objawy grypowe,  zwiększony lub zmniejszony apetyt. Są to naturalne zjawiska związane z procesem powrotu organizmu do równowagi.

Zintegrowana terapia uro-ginekologiczna

Kompleksowe podejście do problemów uro-ginekolocznych z wykorzystaniem medycyny chińskiej, medycyny osteopatycznej oraz fizjoterapii z wykorzystaniem urządzenia INDIBA Activ.

Nasza terapia skierowana jest do kobiet i mężczyzn, cierpiących na problemy w regionie miednicy i jej okolicach.

Przy jakich problemach możemy pomóc:

  • Bolesne miesiączki
  • Bolesne współżycie
  • Ból dna miednicy
  • Endometrioza
  • Zrosty w miednicy
  • Blizny np. po cesarskim cięciu, cięciu krocza, wyrostku itp.
  • Coccygodynia – ból kości ogonowej
  • Vulvodynia i vestibulodynia
  • Pochwica
  • Bóle jąder
  • Problemy z prostatą
  • Bóle w okolicy pęcherza lub dysfunkcje związane z pęcherzem moczowym
  • Nietrzymanie moczu (wysiłkowe, pęcherz nadreaktywny)
  • Bóle kompleksu lędźwiowo-krzyżowego związane z cyklem miesiączkowym
  • Bóle głowy związane z cyklem miesiączkowym lub związane z osłabieniem mięśniowym
  • Przygotowanie kobiety i mężczyzny do poczęcia
  • Niepłodność
  • Kobiety w ciąży – utrzymywanie witalności i odpowiedniego ukrwienia macicy
  • Kobiety w ciąży – bóle kręgosłupa, drętwienia rąk, obrzęki itp.
  • Przygotowanie ciała do porodu siłami natury
  • Stymulacja dziecka w łonie matki do obrotu w celu przygotowania do porodu siłami natury
  • Wspomaganie kobiety po porodzie
  • Depresja poporodowa
  • Zaburzenia hormonalne
  • Nieregularny cykl miesiączkowy
  • Brak miesiączki
  • Obfite krwawienia
  • PMS napięcie przedmiesiączkowe
  • PCOS Zespół policystycznych jajników
  • Torbiele
  • Cysty
  • Mięśniaki
  • Opadanie narządów
  • Objawy menopauzalne
  • Bóle i nagromadzenia w piersiach