Jak kształtowało się nasze doświadczenie
Przez te wszystkie lata testowaliśmy różne terapie i podejścia — również na sobie. Przechodziliśmy liczne szkolenia u innych terapeutów, którzy dzielili się swoim doświadczeniem klinicznym, a następnie sprawdzaliśmy te metody w praktyce — obserwując, jak reaguje na nie żywy organizm pacjenta: czy symptomy się zmniejszają, czy poprawiają się testy kliniczne, czy pacjent staje się bardziej witalny, czy jego psychika wraca na właściwe tory. To, co się nie sprawdzało, odrzucaliśmy. To, co miało potencjał, doskonaliliśmy dalej.
Nasz dorobek naukowy
Doświadczenie kliniczne od początku łączyliśmy z pracą naukową. Nasze publikacje powstawały głównie we współpracy ze Śląskim Uniwersytetem Medycznym, w tym z zespołem dr hab. Agnieszki Drosdzol-Cop:
- Molenda M., Molenda M., Nowak-Brzezińska A., Horejsi J., Drosdzol-Cop A. Termoterapia w leczeniu bolesnego miesiączkowania u dziewcząt – badania pilotażowe. Ginekologia i Położnictwo Medical Project, 2016, 4.
- Molenda M., Molenda M., Drosdzol-Cop A. Akupunktura – wielowiekowa historia i najnowsze dowody naukowe. Zamojskie Studia i Materiały. Seria: Fizjoterapia 2015, XVII(1), 155–165.
- Molenda M., Molenda M., Drosdzol-Cop A. Akupunktura w nietrzymaniu moczu u kobiet. Zamojskie Studia i Materiały. Seria: Fizjoterapia 2015, XVII(1), 119–130.
- Molenda M., Molenda M., Zabłocka M., Kędra N., Kurpas A., Ciechanowicz D., Hořejší J., Drosdzol-Cop A. Akupresura w terapii bolesnego miesiączkowania – badania pilotażowe. Ginekologia i Położnictwo Medical Project, 2016, 3(41).
- Molenda M., Molenda M., Drosdzol-Cop A. Współzależność między punktami spustowymi i punktami akupunktury. Przegląd piśmiennictwa. Zamojskie Studia i Materiały. Seria: Fizjoterapia 2014, XVI(2), 85–94.
- Molenda M., Molenda M., Drosdzol-Cop A. Akupunktura w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Przegląd piśmiennictwa. Zamojskie Studia i Materiały. Seria: Fizjoterapia 2014, XVI(2), 119–128.
- Drosdzol-Cop A., Molenda M., Molenda M., Skrzypulec-Plinta V. Medycyna chińska w okresie okołomenopauzalnym. Ginekologia i Położnictwo Medical Project, nr 4, 2013.
- Drosdzol-Cop A., Molenda M., Molenda M., Skrzypulec-Plinta V. Porównanie wpływu wybranych terapii alternatywnych u dziewcząt z przewlekłym bólem miednicy mniejszej – przegląd piśmiennictwa. Ginekologia i Położnictwo Medical Project, nr 2, 2013.
- Molenda M., Boguszewski D. Akupresura i akupunktura w leczeniu zespołów bólowych szyjnego odcinka kręgosłupa. [w:] Pozowski A., Jarząb S. (red.), Wybrane Aspekty Rehabilitacji, Wrocław 2011.
Oprócz publikacji w czasopismach, nasze prace były prezentowane również na konferencjach naukowych:
- Molenda M., Molenda M. Akupunktura w terapii anoreksji psychicznej i anoreksji wczesnodziecięcej. X Krakowska Konferencja Młodych Uczonych, materiały zjazdowe, Kraków 24–26.09.2015. KKMU Symposia and Conferences No. 10, Kraków 2015.
- Molenda M., Molenda M. Akupunktura w terapii depresji. X Krakowska Konferencja Młodych Uczonych, materiały zjazdowe, Kraków 24–26.09.2015. KKMU Symposia and Conferences No. 10, Kraków 2015.
- Wystąpienie na konferencji „Majówka z Młodą Fizjoterapią”, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu, 27–29 maja 2011.
Ten dorobek to dla nas coś więcej niż formalność — to potwierdzenie, że nasza praktyka kliniczna od lat idzie w parze z rzetelną analizą literatury naukowej, nie tylko z intuicją czy tradycją.
Co mówią o nas pacjenci
Znaczna część naszych pacjentów trafia do nas z polecenia — od rodziny, znajomych czy innych zadowolonych pacjentów. To dla nas najcenniejsza forma rekomendacji, ponieważ świadczy o realnym zaufaniu, a nie o skuteczności reklamy.
Wśród opinii regularnie powtarzają się te same motywy: dokładny, obszerny wywiad na każdej wizycie, całościowe (nie tylko objawowe) podejście do problemu, poczucie bycia naprawdę wysłuchanym oraz konkretne, wymierne efekty — mniejszy ból, większy zakres ruchu, lepsza jakość snu, większa witalność.
Co mówią badania o doświadczeniu klinicznym?
Związek między latami praktyki klinicznej a jakością diagnozy jest przedmiotem badań naukowych od dekad. Klasyczne badania nad rozumowaniem klinicznym fizjoterapeutów (Payton, 1985; Thomas-Edding, 1987) wykazały, że doświadczeni terapeuci, w przeciwieństwie do nowicjuszy, oprócz podstawowego rozumowania diagnostycznego dodatkowo wykorzystują rozpoznawanie wzorców (pattern recognition) — zdolność nabywaną wyłącznie poprzez wieloletnią praktykę kliniczną.
Nowsze badania z użyciem funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) wykazały, że wraz z przechodzeniem od nowicjusza do eksperta proces podejmowania decyzji klinicznych opiera się w coraz mniejszym stopniu na wiedzy podręcznikowej, a w coraz większym na doświadczeniu — czemu towarzyszą mierzalne różnice w aktywności odpowiednich obszarów mózgu. W badaniach porównujących doświadczonych i początkujących specjalistów w interpretacji obrazów medycznych, doświadczeni praktycy osiągali istotnie wyższą dokładność diagnostyczną (83% vs 70% u nowicjuszy).
Badania nad procesem diagnostycznym wskazują też, że nowicjusze poświęcają mniej czasu na wywiad, a więcej na samo badanie fizykalne, podczas gdy doświadczeni klinicyści konsekwentnie traktują dokładny wywiad jako kluczowy element trafnego rozumowania diagnostycznego — co bezpośrednio pokrywa się z modelem pracy, który stosujemy w Qi-Med od 2010 roku.
Źródła:
Payton O.D. (1985). Clinical reasoning process in physical therapy.
Thomas-Edding D. (1987). Clinical problem solving in physical therapy and its implications for curriculum development.
Hemispheric activation differences in novice and expert clinicians during clinical decision making. PubMed.
Inspecting the Retina: Oculomotor Patterns and Accuracy in Fundus Image Interpretation by Novice Versus Experienced Eye Care Practitioners.
Comparative Self-Evaluation of Patient Education Practice: A Study of Novice and Experienced Physiotherapists. PMC.
Dlaczego to ma znaczenie
Doświadczenie na rynku katowickim i śląskim od 2010 roku to dla nas znacznie więcej niż liczba przepracowanych lat. To setki historii pacjentów, tysiące przeprowadzonych wywiadów i systematyczna praca nad udoskonalaniem naszego podejścia — testowanego, weryfikowanego i opisywanego również naukowo. Rozumiemy dziś znacznie więcej procesów prowadzących do dysfunkcji w ciele pacjenta niż na początku naszej drogi zawodowej — i wciąż się uczymy, świadomie odrzucając to, co się nie sprawdza, a rozwijając to, co przynosi realne efekty.
