Terapeuta może zrobić tyle, na ile pacjent jest gotowy zobaczyć wewnętrznie. Jedne osoby „wchodzą” w terapię głęboko, dochodzą do własnych procesów i uwalniają napięcia z tkanek. Inne mają mocną kontrolę i słabsze czucie ciała — mówią wprost, że nic nie czują. Poniżej opisujemy, jak to rozpoznajemy i od czego proponujemy zacząć.
Dwa końce spektrum
Dlaczego zaczynamy od ciała
Ustawienia systemowe są pracą nad zmianą. Żeby coś zmienić, trzeba najpierw zobaczyć, co się w nas dzieje. Dlatego w pierwszej kolejności proponujemy odblokować czucie ciała przez pracę na ciele: osteopatię, akupunkturę czy masaż. Pacjent może wtedy poczuć swoje ciało i zobaczyć, ile napięć w nim zgromadził.
Drugim celem jest praca z autonomicznym układem nerwowym. Chodzi o to, by wspomóc przejście w stan, który potocznie nazywamy „odpoczywaj i trawi” — gdy organizm odpoczywa i regeneruje się, a nie pozostaje w gotowości do walki lub ucieczki. To nie jest jeszcze sama praca ustawieniowa, tylko wstęp do poznania siebie i swojego ciała.
Dopiero potem ma sens właściwa część ustawień. W naszym doświadczeniu pacjent ma wtedy większą szansę poczuć siebie i ruch wewnętrzny, który pojawia się podczas ustawień, i zacząć „rozmrażać” te obszary, które były zamrożone i niedostępne dla świadomego umysłu. Gdy ktoś widzi napięcia i ciężary, które w sobie nosi, może je świadomie odłożyć i zmienić podejście do siebie, otaczającego świata, rodziny.
Elementy ustawień już na wizycie indywidualnej
Elementy terapii ustawieniowej prowadzimy także podczas zwykłej wizyty w gabinecie, w ramach pracy psychosomatycznej — zarówno u dr Małgorzaty, jak i u dr. Mariusza. Wizyta indywidualna to dobre miejsce, żeby przygotować ciało i umysł do większej uważności na siebie:
Osobom, które nie czują ruchu własnego ciała, nie radzimy się zniechęcać. To nie dyskwalifikuje nikogo — to informacja, od czego warto zacząć. Pracę grupową proponujemy wtedy, gdy widzimy, że pacjent z łatwością wchodzi w procesy podświadome, bez oporów.
Sesja indywidualna a grupa: co da się zweryfikować
Czasem pacjent przekonuje samego siebie, że udało mu się puścić, choć ciało tego nie potwierdza: puls się nie zmienił, napięcia pozostały, a odczucie terapeuty mówi, że jest tak jak wcześniej. Chcemy, żeby się udało, więc umysł potrafi uznać, że zmiana nastąpiła, choć realnie nic się nie zmieniło. W sesjach indywidualnych łatwiej w to wpaść, w grupie dużo trudniej.
W grupie łatwiej też uczciwie powiedzieć uczestnikowi, że to, co zrobił, nie dało efektu, bo my tego nie czujemy, a reprezentanci nie wykonują ruchu. W naszej obserwacji racjonalny umysł takiej osoby chętniej to przyjmuje i łatwiej akceptuje potrzebę pracy nad sobą. Nie traktujemy tego jako wady sesji indywidualnych, tylko jako ich ograniczenie, o którym warto wiedzieć.
Osoby bardzo wrażliwe: stabilizacja i uziemienie
U osób bardzo wrażliwych nie chodzi o to, żeby je uwrażliwiać. Trzeba ustabilizować i uziemić ciało. Pomagają w tym akupunktura, osteopatia, masaż i zioła. Celem jest, by podczas uwolnień ciało mogło lepiej znieść emocje, które przetwarza. Te same metody stosujemy po intensywnej sesji ustawień, żeby ustabilizować ciało.
Od czego zacząć — krótko
Warsztaty i wizyty
Warsztaty ustawień systemowych odbywają się w czwartki i soboty, prowadzimy je w duecie — dr Małgorzata i dr Mariusz. Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, umów wizytę indywidualną — dobierzemy z Tobą pierwszy krok.
